Gramatyka 10
Nauka chińskiego: gramatyka z lekcji 10
Złożenia czasownik–dopełnienie
W lekcji 5 pojawił się czasownik 说 „mówić”. Gdy ma dopełnienie, występuje sam:
我说汉语。 Mówię po chińsku.
Ale żeby powiedzieć po prostu „mówić”, potrzebuje domyślnego dopełnienia: 话 „słowa, mowa”. „On mówi” to więc po chińsku obowiązkowo 他说话。 a nie 他说。
Czasowniki, które zawsze wymagają dopełnienia, to złożenia czasownik–dopełnienie. Polszczyzna nie ma nic podobnego, dlatego tak łatwo o nich zapomnieć.
W tej lekcji pojawia się ich kilka:
-
说话 : mówić (说 mówić + 话 słowa, mowa)
我和同学说话。 Rozmawiam z kolegą.
我说汉语。 Mówię po chińsku. (usuwa się 话) -
上课 : mieć zajęcia, iść na zajęcia (上 wchodzić + 课 zajęcia)
我上午上课。 Mam zajęcia rano.
我上中文课。 Mam zajęcia z chińskiego. (课 zamienia się w 中文课) -
下课 : kończyć zajęcia (下 schodzić + 课 zajęcia)
中午十二点下课。 Zajęcia kończą się w południe. -
上学 : chodzić do szkoły (上 wchodzić + 学 nauka)
我星期一上学。 W poniedziałek idę do szkoły. -
写字 : pisać (już znane)
我写字。 Piszę.
我写汉字。 Piszę chińskie znaki. (字 zamienia się w 汉字)
Uwaga
Domyślne dopełnienie obowiązkowo znika, gdy pojawia się inne dopełnienie. Poniższe zdanie jest więc błędne:
他说话汉语。 ✗
他说汉语。 ✓
Dni tygodnia: 星期
„Tydzień” to po chińsku 星期 , dosłownie „okres gwiazd”. Dzień tygodnia tworzy się, dodając cyfrę po 星期:
- poniedziałek: 星期一
- wtorek: 星期二
- środa: 星期三
- czwartek: 星期四
- piątek: 星期五
- sobota: 星期六
Niedziela jest wyjątkiem: 星期天 (dzień nieba) lub 星期日 (dzień słońca).
Tydzień nie ma w sobie nic chińskiego: to zapożyczenie pochodzenia judeochrześcijańskiego. Tradycyjny kalendarz jest księżycowy i nadal wyznacza daty świąt. W pracy i administracji Chiny posługują się naszym kalendarzem, zwanym „słonecznym”. Stąd ta bardzo prosta numeracja dni, która akurat ułatwia nam życie. Polszczyzna zresztą robi po części to samo: wtorek (od „wtóry”, czyli drugi), czwartek i piątek to ukryte liczebniki.
Przykłady:
今天是星期五。 Dzisiaj jest piątek.
明天是星期六。 Jutro jest sobota.
昨天是星期四。 Wczoraj był czwartek.
Czasownik modalny 要
要 to czasownik modalny, który stoi przed czasownikiem głównym. Ma dwa znaczenia.
1. Chcieć – stanowcza decyzja
要 wyraża wolę, podjętą decyzję. Jest bardziej stanowcze niż „mieć ochotę”.
我要学汉语。 Chcę się uczyć chińskiego.
他要来北京。 On chce przyjechać do Pekinu.
2. Trzeba, musieć
要 wyraża też konieczność:
今天要学习。 Dzisiaj trzeba się uczyć.
学中文,要多说,多写。 Żeby nauczyć się chińskiego, trzeba dużo mówić i dużo pisać.
Konstrukcja:
Podmiot + 要 + czasownik
Przeczenie w znaczeniu „nie chcieć” to 不要 :
我不要去。 Nie chcę tam iść.
Partykuła aspektowa 了, czyli czasownikowe 了
W lekcji 8 pojawiło się końcowe 了 (na końcu zdania), które wyraża zmianę sytuacji:
我二十岁了。 Mam (już) dwadzieścia lat.
Oto drugie, równie częste użycie: czasownikowe 了, czyli partykuła aspektowa wyrażająca czynność dokonaną. Stoi tuż po czasowniku i wyraża, że czynność jest dokonana. Polszczyzna zna pojęcie aspektu (robić – zrobić), ale chińska partykuła aspektowa nie pokrywa się z polskim aspektem dokonanym: „rozmawialiśmy przez godzinę” to po polsku forma niedokonana.
Prosta zasada:
Czasownik + 了: czynność dokonana
Przykłady z tekstu lekcji:
我们说了一个小时的汉语。
⟶ Rozmawialiśmy po chińsku przez godzinę.
我们写了三十分钟的汉字。
⟶ Przez trzydzieści minut pisaliśmy znaki.
Inne przykłady:
我看了。 Popatrzyłem (popatrzyłam).
她去了中国。 Pojechała do Chin.
Przeczenie czasownikowego 了
Gdy czynność nie została dokonana, używa się 没 , a usuwa się 了:
我昨天没有来上课。 Wczoraj nie było mnie na zajęciach.
她没去中国。 Nie pojechała do Chin.
A zatem:
没去了 ✗
没去 ✓
Zapamiętaj: czynność dokonana – 了 tuż po czasowniku. Czynność niedokonana – 没 i żadnego 了. Te dwa nigdy nie występują razem.
Porównanie dwóch 了
| Czasownikowe 了 (po czasowniku) | Końcowe 了 (na końcu zdania) | |
|---|---|---|
| Miejsce | Tuż po czasowniku | Na końcu zdania |
| Znaczenie | Czynność dokonana | Zmiana sytuacji |
| Przykład | 我看了。 Popatrzyłem (popatrzyłam). | 我二十岁了。 Mam (już) 20 lat. |
| Przeczenie | 没, a 了 znika | 不……了: już nie |
| Przykład przeczenia | 我没看。 Nie patrzyłem (nie patrzyłam). | 他不学汉语了。 Już nie uczy się chińskiego. |
Godzina: moment czy czas trwania
Odróżnienie godziny jako momentu („o której?”) od czasu trwania („jak długo?”) jest po chińsku kluczowe, bo używa się do tego innych słów. Polszczyzna też odróżnia „o której?” od „jak długo?”, ale w obu wypadkach mówi „godzina” i „minuta”.
Godzina na zegarze: 点 i 分
Po polsku godzinę podajemy liczebnikiem porządkowym („trzecia”), po chińsku – zwykłym liczebnikiem. Godzinę na zegarze tworzy się za pomocą 点 (godzina) i 分 (minuta):
一点 : pierwsza
两点 : druga
三点 : trzecia
八点十五分 : 8:15
十二点半 : 12:30
Dwie uwagi
- przy „drugiej” trzeba użyć 两 , a nie 二 . Dotyczy to tylko samej cyfry 2, a nie liczb, które ją zawierają, np. 12;
- pół godziny oznacza się za pomocą 半 , stawianego po 点.
上午 (rano), 下午 (popołudnie) i 中午 (południe) stoją przed godziną:
上午八点十五分 : 8:15 rano
中午十二点 : południe
下午三点 : 15:00 (trzecia po południu)
Aby zapytać o godzinę:
现在几点了? Która (teraz) jest godzina?
Można też powiedzieć 现在几点? – bez 了.
Odpowiedź:
现在三点。 Jest (godzina) trzecia.
Czas trwania: 小时 i 分钟
W przypadku czasu trwania używa się innych słów:
| Moment („o której?”) | Czas trwania („jak długo?”) | |
|---|---|---|
| Godzina | 点 | 小时 |
| Minuta | 分 | 分钟 |
Przykłady:
我上午八点上课。 Mam zajęcia o ósmej rano. (moment)
我们说了一个小时的汉语。 Rozmawialiśmy po chińsku przez godzinę. (czas trwania)
上午八点十五分上课。 Zajęcia zaczynają się o 8:15. (moment)
我们写了三十分钟的汉字。 Przez 30 minut pisaliśmy znaki. (czas trwania)
Zapamiętaj: 点 i 分 – dla godziny na zegarze, 小时 i 分钟 – dla czasu trwania. Mylenie ich to najczęstszy błąd w tej lekcji.
Zwróć uwagę na konstrukcję, która wyraża czas trwania czynności z dopełnieniem:
Podmiot + czasownik + 了 + czas trwania + 的 + dopełnienie
我们说了一个小时的汉语。 Rozmawialiśmy po chińsku przez godzinę.
Moment w czasie w zdaniu
W lekcji 9 była mowa o tym, że okoliczniki stoją przed czasownikiem czynnościowym. Moment w czasie nie jest tu wyjątkiem:
Podmiot + czas + (miejsce) + czasownik
Przykłady:
我上午八点十五分上课。 Mam zajęcia o 8:15 rano.
我星期五在北京大学学习。 W piątki uczę się na Uniwersytecie Pekińskim.
我明天上午来。 Przyjdę jutro rano.
Gdy jest kilka określeń czasu, idzie się od najszerszego do najwęższego:
我星期五上午八点上课。 W piątek mam zajęcia o ósmej rano.
Od ogółu do szczegółu – zawsze. To ta sama logika co w przypadku daty.