Znaki 8

爱 ài: miłość; kochać

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 爪 pazur; 冖 dach; 友 przyjaźń.
Etymologia: 爱 ài to uproszczona forma znaku 愛. Jego dawna forma przypomina postać trzymającą serce, co symbolizuje miłość. Znak tradycyjny 愛 zawierał komponent „serce” 心, który zniknął w wyniku uproszczenia. Stąd żartobliwa gra słów: „uproszczona miłość to miłość bez serca”.

喜 xǐ: radość; lubić
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 士 uczony; 口 usta; 丷 odwrócona ósemka; 一 cyfra jeden.
Etymologia: 喜 xǐ składa się z 壴 zhù („bęben”) oraz z 口 kǒu („usta”). Pierwotnie przedstawiał radosny dźwięk bębna podczas uroczystości. W szerszym znaczeniu zaczął oznaczać „radość”, „cieszyć się” lub „lubić coś”.

欢 huān: radość, wesołość

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 又 ręka; 欠 brakować (człowiek z otwartymi ustami).
Etymologia: 欢 huān to uproszczona forma znaku 歡. Pierwotnie był to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny), którego komponentem fonetycznym był 雚 guàn („bocian” lub „czapla”). Przedstawiał wyrażanie radości. W szerszym znaczeniu oznacza „radość”, „wesołość” lub „przyjemność”.

漂 piào: (ładny), nie występuje samodzielnie

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 氵 woda; 票 piào bilet, kwit.
Etymologia: 漂 piào to ideofonogram złożony z komponentu „woda” 氵 i z komponentu fonetycznego 票 piào. Pierwotne znaczenie to „unosić się na wodzie”. Znaczenie „ładny, piękny” to zapożyczenie fonetyczne.

亮 liàng: jasny, lśniący

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 亠 pokrywka; 口 usta; 冖 dach; 几 stolik.
Etymologia: 亮 liàng to ideogram. Jego dawna forma przedstawiała stojącego człowieka z płomieniem nad głową, co symbolizuje światło. Górne komponenty 亠 i 口 przywołują źródło światła, a dolna część 几 przedstawiała pierwotnie nogi człowieka.

玩 wán: bawić się, grać

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 王 wáng król / nefryt; 元 yuán początek.
Etymologia: 玩 wán składa się z klucza 玉 yù („nefryt, kamień szlachetny”) i z komponentu fonetycznego 元 yuán. Pierwotnie wyrażał ideę obracania w dłoniach cennych przedmiotów. W szerszym znaczeniu zaczął oznaczać „bawić się”, „grać” lub „podziwiać dzieło sztuki”.

猫 māo: kot

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 犭 zwierzę (klucz); 苗 miáo sadzonka, kiełek.
Etymologia: 猫 māo to ideofonogram złożony z klucza „zwierzę” 犭 (wariant znaku 犬, „pies”) oraz z komponentu fonetycznego 苗 miáo. Klucz wskazuje, że chodzi o zwierzę, a dźwięk miáo przypomina miauczenie kota. Znak tradycyjny to 貓, z kluczem 豸 („dzikie zwierzę”).

狗 gǒu: pies

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 犭 zwierzę (klucz); 句 jù zdanie.
Etymologia: 狗 gǒu to ideofonogram złożony z klucza „zwierzę” 犭 (wariant znaku 犬 quǎn, „pies”) oraz z komponentu fonetycznego 句 gōu. Klucz wskazuje, że chodzi o zwierzę, a 句 podpowiada wymowę. Pierwotnie 犬 oznaczał psa w ogóle, a 狗 raczej szczenię. Dziś 狗 to powszechnie używane słowo na określenie psa.

它 tā: on, ona, ono (o zwierzętach i przedmiotach)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 宀 dach; pozostała część przedstawiała węża.
Etymologia: 它 tā to dawny piktogram przedstawiający węża. W inskrypcjach na kościach wróżebnych wyraźnie przedstawiał zwiniętego węża. Później zapożyczono go fonetycznie jako zaimek 3. osoby odnoszący się do zwierząt i przedmiotów. To właśnie od 它 utworzono 他 („on” – o mężczyznach, z kluczem „człowiek” 亻) i 她 („ona” – o kobietach, z kluczem „kobieta” 女).

只 zhī: klasyfikator małych zwierząt; zhǐ: tylko
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 口 usta; 八 osiem.
Etymologia: 只 to znak o podwójnym pochodzeniu. W znaczeniu „tylko” (zhǐ) składa się z komponentu „usta” 口 i z 八, symbolizującego lekki oddech – stąd idea „jedynie”. W znaczeniu klasyfikatora małych zwierząt (zhī) jest uproszczeniem znaku 隻, który składał się z ptaka 隹 zhuī trzymanego w ręce 又: jeden schwytany ptak – stąd idea liczenia zwierząt pojedynczo.

点 diǎn: punkt, kropka; trochę

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 卜 wróżenie; 口 usta; 灬 ogień (wariant dolny).
Etymologia: 点 diǎn to uproszczona forma znaku tradycyjnego 點. Pierwotnie 點 łączył znak 黑 (hēi, „czarny”) ze znakiem 占 (zhàn, „zajmować”) i oznaczał plamy sadzy wokół paleniska. Dziś znak ten oznacza punkt, chwilę lub zapalanie.

了 le: partykuła modalna wskazująca, że sytuacja jest nowa (zmiana sytuacji). Więcej w gramatyce.

Pisanie znaku:

Etymologia: 了 le/liǎo to archaiczny piktogram przedstawiający postać o podkurczonych kończynach, co symbolizuje ideę zakończenia lub przemiany. Dziś znak ten pełni funkcję partykuły aspektowej (np. 吃了, „zjeść”) albo czasownika znaczącego „rozumieć” (np. 了解).

校 xiào: (szkoła)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 木 drzewo; 交 jiāo krzyżować.
Etymologia: 校 xiào to ideofonogram złożony z 木 („drzewo”) i z elementu fonetycznego 交 jiāo („krzyżować”). Pierwotnie oznaczał konstrukcję z drewna (np. ogrodzenie lub ramę), a później zaczął symbolizować miejsce nauki (学校, „szkoła”).

新 xīn: nowy

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 木 drzewo; 辛 ostry, pikantny; 斤 topór.
Etymologia: 新 xīn składa się z topora 斤 jīn oraz z zespołu fonetyczno-semantycznego złożonego z komponentu „ostry” 辛 xīn (wskazuje wymowę) i z drzewa 木 mù (wskazuje drewno). Pierwotnie przedstawiał rąbanie drewna, stąd znaczenie „świeże drewno”, a potem „nowy”.

雨 yǔ: deszcz

Pisanie znaku:

雨 jest komponentem graficznym.
Etymologia: 雨 yǔ to piktogram przedstawiający krople deszczu spadające z chmury. Górna kreska pozioma symbolizuje niebo, a kropki lub kreski pionowe przedstawiają opady.

北 běi: północ

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 匕 łyżka; drugiego elementu nie uznaje się za komponent graficzny.
Etymologia: 北 běi to dawny piktogram przedstawiający dwie osoby 人 stojące plecami do siebie. Pierwotnie znak ten symbolizował plecy lub przeciwstawianie się, a później zaczął oznaczać północ w nawiązaniu do orientacji chińskich pałaców (plecami na północ, frontem na południe).

京 jīng: stolica

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 亠 pokrywka; 口 usta; 小 mały.
Etymologia: 京 jīng to dawny piktogram przedstawiający wieżę lub okazałą budowlę (oddaną za pomocą nałożonych na siebie warstw). Dziś oznacza stolicę.