Znaki tradycyjne 5

們 men: (wykładnik liczby mnogiej)

Pisanie znaku:

Komponenty: 亻 człowiek (wariant znaku 人); 門 mén drzwi.
Etymologia: 們 men to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny). Tworzą go komponent „człowiek” 亻 oraz komponent „drzwi” 門 mén – ten drugi podpowiada wymowę.

國 guó: kraj.

Pisanie znaku:

Komponenty: 囗 wéi ogrodzenie, granica; 或 huò (wewnątrz) ręka uzbrojona w halabardę, broniąca terytorium.

Etymologia: 國 guó to ideogram złożony. Zewnętrzny kwadrat 囗 przedstawia umocnione ogrodzenie terytorium lub miasta. Wewnątrz 或 przedstawia rękę trzymającą halabardę 戈 w obronie wydzielonego miejsca (口 oznacza miasto, 一 – granicę). Całość przywołuje więc uzbrojone i chronione terytorium, czyli kraj.

漢 hàn: Han (lud, dynastia, język chiński).

Pisanie znaku:

Komponenty: 氵 shuǐ woda (klucz „woda”); 𦰩 element fonetyczny (człowiek trzymający przedmiot nad ogniem).

Etymologia: 漢 hàn pierwotnie oznaczał rzekę Han (漢水 Hàn shuǐ), ważny dopływ Jangcy w środkowych Chinach. Dynastia Han (漢朝 Hàn cháo, 206 p.n.e. – 220 n.e.) wzięła nazwę od tego regionu, a w szerszym znaczeniu większościową grupę etniczną Chin nazywa się 漢人 Hànrén, jej język – 漢語 Hànyǔ, a jej pismo – 漢字 Hànzì. Znak ten jest ideofonogramem złożonym z klucza „woda” 氵 po lewej i z zespołu fonetycznego po prawej.

語 yǔ: (język)

Pisanie znaku:

Komponenty: 訁 mowa; 五 pięć; 口 usta.

Etymologia: 語 to ideofonogram złożony z komponentu „mowa” 訁 i z komponentu fonetycznego 吾 wú. Pierwotnie 語 symbolizował wymianę słów, łącząc wypowiedź (言) z elementem fonetycznym przywołującym zaimek „my” (吾).

說 shuō: mówić
Pisanie znaku:

Komponenty: 訁 mowa; 八 odwrócona ósemka; 口 usta; 儿 nogi człowieka (klucz w dolnej części znaku). To znak fonetyczno-semantyczny złożony z komponentu „mowa” 訁 oraz z komponentu 兌 duì. Ten ostatni, pierwotnie znaczący „wymieniać” lub „zamieniać”, wnosi zarówno wskazówkę fonetyczną, jak i ideę wymiany słów. Znak 說 oznacza więc czynność mówienia, wyjaśniania lub przekonywania, co odzwierciedla związek między komunikacją a językową wymianą.

寫 xiě: pisać.

Pisanie znaku:

Komponenty: 宀 mián dach; 舄 xì (sroka – ptak, który układa przedmioty; pełni tu funkcję fonetyczną).

Etymologia: 寫 xiě to ideofonogram. Klucz 宀 mián przedstawia dach (dom). Pierwotnie znak znaczył „układać, umieszczać (coś) pod dachem”, skąd wywodzi się znaczenie pochodne „utrwalać na piśmie, pisać”. Dolna część 舄 xì pełni funkcję wskaźnika fonetycznego.

會 huì: umieć (coś robić); zbierać się.

Pisanie znaku:

Komponenty: 亼 jí przykrywka / zbierać (u góry); 曾 céng sterta (w środku i u dołu).

Etymologia: 會 huì to pierwotnie piktogram przedstawiający naczynie z pokrywką, która zamyka się nad ułożonym w stos pożywieniem. Górna część 亼 przywołuje pokrywkę, która zbiera razem, a dolna część – łączące się elementy. Z tego pierwotnego znaczenia „zbierać, łączyć się” wywodzą się znaczenia współczesne: „zbierać się, spotykać”, a następnie „umieć coś robić” (domyślnie: mieć zebrane warunki do powodzenia).