Poziom 1: Znaki tradycyjne 2

Nauka chińskiego: pisanie znaków tradycyjnych z lekcji 2

Wybierz sposób prezentacji kolejności kresek:

認 rèn: (rozpoznawać)

Fonetyka: R w pinyinie brzmi podobnie do polskiego ż (rz), ale łagodniej, prawie bez tarcia – nigdy jak polskie drżące r. Wymawia się je z czubkiem języka mocniej zawiniętym do tyłu. EN brzmi jak „en” z krótką, niewyraźną samogłoską – czymś pośrednim między polskim e a y.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 言 mowa; 忍 rěn znosić.
Etymologia: 認 składa się z dwóch części: klucza „mowa” 讠 (uproszczenie znaku 言, który znaczy „mowa” lub „język”), wskazującego na związek z komunikacją lub poznaniem, oraz części fonetycznej 忍 rěn, która znaczy „znosić, tolerować”. Oba komponenty wyrażają ideę „rozpoznawania” lub „identyfikowania” za pomocą mowy lub wiedzy.

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
认	认	认	认	认

識 shí: (znać)

Fonetyka: SH w pinyinie wymawia się jak polskie sz (jak w „szafa”) – odpowiednik niemal dokładny. Samogłoska i w pinyinie brzmi jak polskie y (jak w „szyba”, „czy”), gdy występuje po sh, ch, si, ci, r. W pozostałych przypadkach wymawia się ją jak polskie i.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 言 mowa; 戠 shì zbierać.
Etymologia: 識 składa się z klucza „mowa” 讠 (uproszczenie znaku 言), wskazującego na związek z komunikacją lub wiedzą, oraz z części fonetycznej 戠 shì („zbierać”).

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
识	识	识	识	识

Słownictwo:

認識 rènshi: znać (kogoś); poznać. Zwróć uwagę, że shí traci ton w tym słowie.

興 xìng: (zainteresowanie, entuzjazm)

Fonetyka: X w pinyinie to polskie ś (jak w „siano”) – odpowiednik niemal dokładny. Wymawia się je, unosząc grzbiet języka. Wskazówka: czubek języka spoczywa za dolnymi zębami, jak przy polskim ś. ing brzmi jak polskie „in” z tylnym, gardłowym n (jak n w słowie „bank”); końcowe g nie wybrzmiewa osobno – tył języka zostaje przyciśnięty do podniebienia i nie opada.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 臼 moździerz, przecięty na pół i rozmieszczony po obu stronach; 同 razem; 一 jeden; 八 osiem.
Etymologia: 興 w górnej części składa się z dwóch elementów 臼 („moździerz”), które w rzeczywistości są stylizacją dwóch rąk otaczających 同 („razem”). Dwie kreski u dołu 八 również przedstawiały dwie ręce. Pierwotnie znak wyrażał ideę zbierania się lub wspólnego podnoszenia czegoś w grupie, co z czasem przeszło w znaczenie pomyślności lub entuzjazmu.

Ewolucja znaku:

Kości wróżebne	Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
興	兴	兴	兴	兴	兴

Słownictwo:

高興 gāoxìng: zadowolony, radosny; cieszyć się

對 duì: stawić czoła; wobec; poprawny, dokładny (część słowa „przepraszam” duìbùqǐ)

Fonetyka: D w pinyinie wymawia się prawie jak polskie t: to głoska bezdźwięczna i bez przydechu, bliższa polskiemu t niż d (polszczyzna nie dodaje przydechu do p, t, k). UI to skrócony zapis „uei” – wymawia się mniej więcej jak polskie „uej”, z lekkim przesunięciem w stronę i.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 业 zawód; 羊 owca (bez ogona); 寸 kciuk.
Etymologia: 對 przedstawiał krzew na grudce ziemi po lewej stronie i rękę po prawej. Oznaczał staranne doglądanie roślin, a następnie ich bujny wzrost. Później zapożyczono go w znaczeniu „być dokładnym” i „stawić czoła”.

Ewolucja znaku:

Kości wróżebne	Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
對	对	对	对	对	对

Słownictwo:

對不起 duìbuqǐ: przepraszam. Zwróć uwagę, że bù traci ton w tym słowie.

沒 méi: przeczenie czasownika „mieć” oraz każdego czasownika w kontekście przeszłym

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 氵 woda; prawa część to wariant graficzny komponentu „włócznia” 殳.
Etymologia: 沒 méi to ideogram złożony z wody 氵 oraz – w najdawniejszej formie – z wiru i ręki. Znaczył „wyciągać coś z wody”. Później prawą część zastąpiono elementem 殳 shū, czyli komponentem „włócznia”.

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
没	没	没	没	没

關 guān: zamykać

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 門 brama; 幺 cienkie nitki jedwabiu, 丱 dwa kosmyki włosów.
Etymologia: 關 składa się z bramy 門 oraz z zespołu elementów, który przedstawiał zasuwy 幺幺丱. Znak przywodzi na myśl zamkniętą bramę, a następnie ogólnie „zamykanie”.

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
关	关	关	关	关

係 xì: (łączyć, wiązać), nie występuje samodzielnie. Traci ton w słowie 關係 guānxi („związek, relacja”).

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 亻 człowiek; 丿 kreska ukośna; 幺 cienki; 小 mały.
Etymologia: 係 xì to ideofonogram złożony z komponentu „człowiek” 亻 oraz ze znaku 系 xì „wiązać”, który podpowiada zarówno wymowę, jak i znaczenie ⟶ więź między ludźmi. W piśmie uproszczonym 係 zlał się ze znakiem 系.

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe
系	系	系	系

Słownictwo:

沒關係 méi guānxi: nic nie szkodzi, nic się nie stało