Znaki tradycyjne 1

從 cóng: od, z (czasownik przyimkowy wprowadzający punkt wyjścia)

Pisanie znaku:

Komponenty: 彳 chì chód (lewa połowa znaku 行 xíng, czyli „droga”); 从 dwie osoby, jedna za drugą; 止 zhǐ stopa.
Etymologia: pierwotnie pisano po prostu 从: dwie osoby, jedna za drugą – ta z tyłu idzie za tą z przodu. Później dodano drogę 彳 i stopę 止 dla podkreślenia, że chodzi o podążanie za kimś. Właśnie tę formę 從 zachowały Tajwan i Hongkong, natomiast uproszczenie pisma powróciło do dawnego zapisu 从. Od znaczenia „iść za kimś” znak przeszedł do znaczenia „od, z”, którego używasz w zdaniu 從這裡往前面走。 Punkt wyjścia to właśnie to, za czym się podąża.

鐵 tiě: żelazo

Pisanie znaku:

Komponenty: 釒 jīn metal (lewy klucz, pełna forma znaku 钅); 戜 element fonetyczny.
Etymologia: 鐵 tiě to ideofonogram: klucz metalu 金 jīn nadaje znaczenie, a prawa część wskazywała wymowę (dzisiejszemu uchu zupełnie już jej nie podpowiada). Shuowen, pierwszy chiński słownik etymologiczny, definiuje go dosłownie jako „czarny metal”. Liczący 21 kresek znak był pracochłonny w pisaniu: uproszczenie sprowadziło klucz do 钅 i zastąpiło całą prawą część znakiem 失 shī, stąd 铁. Dziesięć kresek zamiast dwudziestu jeden.