Znaki tradycyjne 9

號 hào: numer; dzień miesiąca (w mowie).

Pisanie znaku:

Komponenty: 号 hào krzyk (po lewej), złożony z 口 (usta) i 丂 (wydech); 虎 hǔ tygrys (po prawej, element fonetyczny).

Etymologia: 號 to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny). Lewa część 号 przywołuje usta 口 wydające dźwięk 丂, a prawa część 虎 hǔ (tygrys) wnosi wymowę. Pierwotnie znak przedstawiał potężny ryk. W szerszym znaczeniu 號 zaczął oznaczać „krzyk, wołanie”, a potem „znak, numer” (znak rozpoznawczy). W codziennym użyciu służy do podawania dnia miesiąca: 幾號 jǐ hào „którego (dnia)?”. Forma uproszczona 号 usunęła część fonetyczną 虎.

時 shí: czas, chwila, godzina.

Pisanie znaku:

Komponenty: 日 rì słońce (po lewej); 寺 sì świątynia, klasztor (po prawej, element fonetyczny).

Etymologia: 時 to ideofonogram. Klucz „słońce” 日 wskazuje pierwotne znaczenie: pory roku, cykle słoneczne, upływający czas. Prawa część 寺 sì wskazuje wymowę. W szerszym znaczeniu 時 oznacza czas w ogóle, chwilę, godzinę. Forma uproszczona 时 zastąpiła prawą część znakiem 寸 cùn (kciuk).

讀 dú: czytać; uczyć się

Pisanie znaku:

Komponenty: 訁 mowa; 賣 sprzedawać.
Etymologia: 讀 dú składa się z 訁 yán (mowa) i z 賣 mài (sprzedawać). Pierwotnie przedstawiał czytanie na głos, tak jak głośno zachwala się towar na targu.

來 lái: przychodzić, przyjeżdżać (tutaj).

Pisanie znaku:

Komponenty: piktogram przedstawiający kłos pszenicy (z ościami i ziarnami).

Etymologia: 來 to pierwotnie piktogram przedstawiający dojrzały kłos pszenicy z kłoskami zwisającymi po obu stronach źdźbła. Później zapożyczono go fonetycznie do zapisu znaczenia „przychodzić”, a jego kreski przywodzą na myśl ruch naprzód. Pierwotne znaczenie „pszenica” przejął znak 麥 mài (簡 麦). Forma uproszczona 来 nieco zmniejszyła liczbę kresek wewnętrznych.