Znaki tradycyjne 7

東 dōng: wschód (strona świata).

Pisanie znaku:

Komponenty: 日 rì słońce; 木 mù drzewo.

Etymologia: 東 dōng to ideogram przedstawiający słońce 日 wschodzące spoza gałęzi drzewa 木. Słońce wschodzi na wschodzie, dlatego znak ten oznacza tę stronę świata – wschód.

還 hái (lub huán): jeszcze, w dodatku (hái); zwracać, wracać (huán).

Pisanie znaku:

Komponenty: 睘 huán element fonetyczny (oko nad ubraniem, przywołujące powrót); 辶 chuò iść (klucz ruchu, pisany na końcu).

Etymologia: 還 to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny). Klucz 辶 wyraża ideę ruchu (iść, przemieszczać się), a 睘 huán wnosi wymowę. Znak pierwotnie przywodził na myśl powrót, drogę po okręgu. Wykształcił dwa odczytania: huán „zwracać, wracać” (np. w 還錢 huán qián „zwrócić pieniądze”) oraz hái „jeszcze, w dodatku” (np. w 還有 háiyǒu „jest jeszcze”).

機 jī: maszyna, mechanizm.

Pisanie znaku:

Komponenty: 木 mù drzewo, drewno; 幾 jǐ element fonetyczny (ile, prawie).

Etymologia: 機 to ideofonogram. Klucz „drewno” 木 wskazuje, że pierwotnie chodziło o urządzenie z drewna (kuszę lub jej mechanizm spustowy), a 幾 jǐ wnosi wymowę. W szerszym znaczeniu 機 oznacza każde urządzenie mechaniczne: 手機 shǒujī „telefon komórkowy”, 飛機 fēijī „samolot”.

書 shū: książka; pisać.

Pisanie znaku:

Komponenty: 聿 yù ręka trzymająca pędzel; 曰 yuē powiedzieć, mówić.

Etymologia: 書 to ideogram złożony, przedstawiający rękę trzymającą pędzel 聿 nad ustami lub symbolem mowy 曰, co przywodzi na myśl utrwalanie mowy na piśmie. Pierwotne znaczenie to „pisać”, a w szerszym znaczeniu „książka, dzieło pisane”.

這 zhè: ten, to (zaimek wskazujący, bliski).

Pisanie znaku:

Komponenty: 言 yán mowa; 辶 chuò iść (klucz ruchu, pisany na końcu).

Etymologia: 這 to ideogram złożony z klucza ruchu 辶 i z 言 yán („mowa”). Służy jako zaimek wskazujący na to, co znajduje się blisko mówiącego. W formie uproszczonej zamieniono 言 na 文 wén („pismo”) w znaku 这.