Znaki 5

人 rén: człowiek, osoba

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 人 jest komponentem graficznym.
Etymologia: 人 rén to piktogram. W dawnych inskrypcjach jego kształt wyraźnie przywołuje człowieka widzianego z profilu, idącego lub stojącego.

们 men: (wykładnik liczby mnogiej)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 亻 człowiek (wariant znaku 人); 门 mén drzwi.
Etymologia: 们 men to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny). Tworzą go komponent „człowiek” 亻 oraz komponent „drzwi” 门 mén – ten drugi podpowiada wymowę.

您 nín: pan, pani (forma grzecznościowa)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 你 ty; 心 serce.
Etymologia: 您 nín to grzecznościowa forma zaimka „ty” (你) z dodanym komponentem „serce” (心), co wyraża szacunek. Można w tym widzieć ideę zwracania się do kogoś „z serca”.

国 guó: (kraj)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 囗 ogrodzenie, granica; 玉 jadeit.
Etymologia: 国 guó to ideogram. Składa się z dwóch elementów: 囗 – przedstawia ogrodzenie lub zamknięty obręb, często oznaczający wydzieloną przestrzeń, tu terytorium kraju; wewnątrz 玉 yù – jadeit. To dawne uproszczenie znaku 國 złożonego z komponentu „ogrodzenie” 囗 oraz 或 – ręki trzymającej włócznię w obronie miasta.

法 fǎ: (prawo)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 氵 woda; 土 ziemia; 厶 prywatny.
Etymologia: 法 fǎ to ideogram, który wywodzi się pierwotnie od znaku 灋, łączącego dwa elementy: po lewej 氵 shuǐ, czyli woda – symbol równowagi, regularności i bezstronności; po prawej dawny znak przedstawiający mityczne stworzenie xièzhì 獬豸, zwierzę podobne do jednorożnego kozła, zdolne odróżnić dobro od zła. Stworzenie to bodło winnych rogiem i dlatego stało się symbolem sprawiedliwości. Znak uproszczono później do postaci 法, zachowując 氵 („woda”) oraz 去 („iść”), który pierwotnie znaczył „odchodzić, opuszczać”.

美 měi: być ładnym

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 羊 owca; 大 duży.
Etymologia: 美 měi to ideogram złożony z dwóch elementów: 羊 yáng („owca”) nad 大 dà („duży”). Tradycyjna interpretacja widzi w nim dużą owcę – symbol dobrobytu i piękna w dawnej kulturze chińskiej. Według innej teorii znak jest stylizowanym przedstawieniem osoby noszącej ozdobę z piór lub obrzędowe nakrycie głowy, co przywołuje ideę elegancji i harmonii.

英 yīng: (kwitnący, kwiat)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 艹 trawa; 央 yāng środkowy.
Etymologia: 英 yīng to ideogram złożony z dwóch elementów: 艹 cǎo („trawa” lub „roślina”) nad 央 yāng („środek”, „centrum”). Pierwotnie 英 oznaczał kwiat rośliny (jej środkową, najbardziej okazałą część), a w szerszym znaczeniu nabrał sensu „doskonałość” lub „bohater” (symbolizuje to, co się wyróżnia, jak kwiat wśród traw). Znak przywołuje także ideę witalności i świetności.

文 wén: (pismo, język)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 文 jest komponentem graficznym.
Etymologia: 文 wén to dawny piktogram, który pierwotnie przedstawiał stylizowaną postać ludzką z ozdobnymi wzorami na piersi. Znak ten przywołuje pojęcia: wzór, pismo i kultura. Symbolizuje kreślone znaki lub rysunki, następnie w szerszym znaczeniu samo pismo, a w końcu kulturę literacką. W jego budowie można dostrzec postać ozdobioną dekoracjami, choć współczesna forma uprościła ten rysunek.

汉 hàn: (chiński)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 氵 woda; 又 prawa ręka.
Etymologia: 汉 hàn to uproszczona forma znaku tradycyjnego 漢. Pierwotnie 漢 oznaczał rzekę Han (漢水), łącząc klucz „woda” 氵 ze złożonym komponentem fonetycznym. Forma uproszczona 汉 zachowuje komponent „woda” 氵 i zastępuje prawą część komponentem 又 yòu, co upraszcza pisanie. Dziś znak ten oznacza grupę etniczną Han i kulturę chińską, dziedzictwo dynastii Han (od 206 p.n.e. do 220 n.e.).

语 yǔ: (język)

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 讠 mowa; 五 pięć; 口 usta.
Etymologia: 语 yǔ to uproszczona forma znaku tradycyjnego 語. To ideofonogram złożony z komponentu „mowa” 讠 (uproszczona forma znaku 言) oraz z komponentu fonetycznego 吾 wú. Pierwotnie 語 symbolizował wymianę słów, łącząc wypowiedź (言) z elementem fonetycznym przywołującym zaimek „my” (吾). Forma uproszczona 语 zachowuje tę logikę: 讠 odpowiada za znaczenie, a 吾 za wymowę.

说 shuō: mówić
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 讠 mowa; 八 odwrócona ósemka; 口 usta; 儿 syn.
Etymologia: 说 shuō to uproszczona forma znaku tradycyjnego 說. To znak fonetyczno-semantyczny złożony z komponentu „mowa” 讠 (uproszczona forma znaku 言) oraz z komponentu 兑 duì. Ten ostatni, pierwotnie znaczący „wymieniać” lub „zamieniać”, wnosi zarówno wskazówkę fonetyczną, jak i ideę wymiany słów. Znak 说 oznacza więc czynność mówienia, wyjaśniania lub przekonywania, co odzwierciedla związek między komunikacją a językową wymianą.

写 xiě: pisać
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 冖 przykrywać; 与 dawać; „i”.
Etymologia: 写 xiě to uproszczona forma znaku tradycyjnego 寫. Pierwotnie 寫 łączył komponent 宀 (dach – symbol przestrzeni wewnętrznej) z innymi elementami, które przywoływały czynność odkładania lub odtwarzania. Forma uproszczona 写, przyjęta w latach 50. XX wieku, zachowuje stylizowaną budowę: komponent 冖 („przykrywać”) nad 与 („dawać”, „i”), co podsuwa ideę przepisywania lub kopiowania. Dziś znak ten oznacza pisanie, opisywanie lub przedstawianie.

会 huì: umieć (coś robić)
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 人 człowiek; 二 dwa; 厶 prywatny.
Etymologia: 会 huì to uproszczona forma znaku tradycyjnego 會. Pierwotnie 會 przedstawiał przykryte naczynie (亼) z pożywieniem, połączone z 曾 (dawnym znakiem przywołującym parę unoszącą się z kotła). Symbol ten ilustrował ideę zbierania lub łączenia, podobnie jak składniki w garnku. Forma uproszczona 会 zachowuje górną część 人 („człowiek”) i upraszcza resztę, przywołując dziś wspólne spotkanie lub nabytą umiejętność („umieć coś robić”).

都 dōu: wszyscy
Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 土 ziemia; 丿 kreska opadająca w lewo; 日 słońce; 阝 miasto.
Etymologia: 都 dū/dōu to znak fonetyczno-semantyczny złożony z komponentu „miasto” 阝 (po prawej, skrót znaku 邑) oraz z komponentu 者 zhě (partykuła tworząca nazwy wykonawców czynności), który służy tu jako wskazówka fonetyczna: znaki z 者 często mają wymowę zhu (wskazówka fonetyczna oddaje głównie część końcową sylaby, tzw. final). Pierwotnie 都 oznaczał stolicę lub ważne miasto, łącząc pojęcie miejsca zamieszkanego (阝) ze wskaźnikiem dźwiękowym. W szerszym znaczeniu nabrał sensu „wszyscy” lub „całkowicie” (dōu) jako przysłówek, co odzwierciedla ideę scentralizowanej całości.

哪 nǎ: który, jaki?

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 口 usta; 阝 miasto; środkowego elementu nie uznaje się za komponent graficzny.
Etymologia: 哪 nǎ to ideofonogram złożony z dwóch elementów: 口 kǒu („usta” – wskazują na związek z językiem lub mową) po lewej oraz 那 nà („ten/tamten”) po prawej. Komponent 那 pełni głównie funkcję wskaźnika fonetycznego, a 口 wnosi znaczenie związane z pytaniem zadawanym ustnie. Znak ten służy do tworzenia zaimków pytających, takich jak „który” czy „jaki”.