Nauka chińskiego: pisanie znaków tradycyjnych z lekcji 4

Wybierz sposób prezentacji kolejności kresek:

歲 suì: rok (życia), wiek (nie używa się go samodzielnie; służy do podawania wieku). 

Pisanie znaku:

Komponenty: 止 zhǐ stopa, chód; 戌 xū rytualny topór (11. gałąź ziemska); 少 shǎo mało (w stylizowanej formie wewnątrz znaku).

Etymologia: 歲 suì oznaczał pierwotnie planetę Jowisz (歲星 suìxīng), której obieg, trwający około dwunastu lat, służył za punkt odniesienia w starożytnym kalendarzu chińskim. Znak składa się ze stopy 止 zhǐ (oznaczającej ruch, upływ czasu) oraz z rytualnego topora 戌 xū (przywołującego ofiary wyznaczające upływ każdego roku). W szerszym znaczeniu 歲 zaczął oznaczać „rok”, a następnie „wiek”.

Ewolucja znaku:

Brązy Pismo pieczęciowe Pismo urzędnicze Pismo standardowe Uproszczony
岁 岁 岁 岁 岁

幾 jǐ: ile (słowo pytające o niewielką liczbę).

Pisanie znaku:

Komponenty: 幺幺 yōu dwie jedwabne nitki (subtelność, cienkość); 戍 shù strzec (człowiek z halabardą).

Etymologia: 幾 jǐ to znak złożony. Łączy 幺幺 yōu (dwie jedwabne nitki, przywołujące to, co maleńkie i cienkie) z 戍 shù (zbrojną strażą). Razem sugerują ideę bliskiego, ale ledwie dostrzegalnego niebezpieczeństwa – stąd pierwotne znaczenie „mały, słaby, prawie”. W szerszym znaczeniu 幾 zaczął oznaczać „kilka” lub „ile”, gdy chodzi o niewielką liczbę.

Ewolucja znaku:

Brązy Pismo pieczęciowe Pismo urzędnicze Pismo standardowe Uproszczony
几 几 几 几 几