Poziom 1: Znaki tradycyjne 1

Nauka chińskiego: pisanie znaków tradycyjnych z lekcji 1

Wybierz sposób prezentacji kolejności kresek:

嗎 ma: partykuła pytająca na końcu zdania

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 口 usta; 马 koń.
Etymologia: 嗎 ma to ideofonogram (znak fonetyczno-semantyczny). Składa się z 口 (usta) – ten komponent wskazuje na otwieranie ust, by mówić lub zadać pytanie – oraz z 馬 mǎ (koń), który podpowiada wymowę znaku.

Ewolucja znaku:

Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
吗	吗	吗	吗	吗

氣 qì: (oddech, tchnienie), nie występuje samodzielnie. Traci ton w słowie kèqi „być uprzejmym”.

Fonetyka: Q w pinyinie to polskie ć (jak w „ciocia”), ale z silnym wydechem (spółgłoska przydechowa). Wymawia się je, unosząc GRZBIET JĘZYKA. Wskazówka: czubek języka spoczywa za dolnymi zębami, jak przy polskim ć. Uwaga: q nie ma nic wspólnego z polskim k ani „kw”.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 气 oddech, 米 ryż.
Etymologia: 气 to piktogram, który przedstawiał kłęby mgły. Co ciekawe, znak uproszczony wraca do najdawniejszej formy. Później dodano do niego komponent „ryż” 米 i tak powstał znak tradycyjny 氣. Znak 气 to słynne QI (dawniej zapisywane jako CHI), energia, nad którą pracują adepci sztuk walki i którą igły akupunkturowe rozpraszają lub wzmacniają.

Ewolucja znaku:

Kości wróżebne	Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
气	气	气	气	气	气

見 jiàn: widzieć, dostrzegać

Fonetyka: J w pinyinie brzmi jak polskie ć (jak w „ciocia”), ale bez przydechu i łagodniej, prawie jak dź – nigdy jak polskie j. Wymawia się je, unosząc GRZBIET JĘZYKA. Wskazówka: czubek języka spoczywa za dolnymi zębami, jak przy polskim ć. IAN w pinyinie wymawia się prawie jak polskie „jen”.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 見 jest komponentem graficznym.
Etymologia: 見 jiàn to ideogram złożony z oka 目 i człowieka 人. Znaczył i nadal znaczy „widzieć, dostrzegać”.

Ewolucja znaku:

Kości wróżebne	Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
見	见	见	见	见	见

Następny znak, 謝, jest trudniejszy do napisania. Jeśli sprawia ci trudność, możesz na razie odłożyć naukę jego pisania. Trzeba jednak umieć go przynajmniej przeczytać. Wrócisz do niego później, kiedy pismo chińskie stanie się dla ciebie bardziej oswojone.

謝 xiè: (dziękuję)

Fonetyka: X w pinyinie to polskie ś (jak w „siano”) – odpowiednik niemal dokładny. Wymawia się je, unosząc GRZBIET JĘZYKA. Wskazówka: czubek języka spoczywa za dolnymi zębami, jak przy polskim ś.

Pisanie znaku:

Komponenty graficzne: 言 mowa; 身 ciało; 寸 kciuk.
Etymologia: 谢 xiè to ideogram. Dawna forma tradycyjna przedstawiała przedmiot podawany oburącz. Do dziś w Chinach za uprzejmiejsze uchodzi podawanie rzeczy obiema rękami. Stylizacja znaku doprowadziła do postaci złożonej z trzech komponentów graficznych, które tu widzimy.

Ewolucja znaku:

Kości wróżebne	Brązy	Pismo pieczęciowe	Pismo urzędnicze	Pismo standardowe	Uproszczony
	谢	谢	谢	谢	谢