ตัวอักษร 1

你 nǐ: คุณ

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 亻 คน; 冖 หลังคา; 小 เล็ก
ที่มาของตัวอักษร: ตัวอักษรโบราณที่ใช้แทนคำสรรพนาม "คุณ" คือ 尔 ěr ซึ่งเป็นรูปย่อของ 爾 ที่เดิมเป็นภาพโครงสำหรับตากเส้นด้าย ตัวอักษรนี้ถูกยืมมาใช้แทนคำสรรพนามบุรุษที่สอง "คุณ" ในภาษาจีนสมัยใหม่ ได้เพิ่มส่วนประกอบที่หมายถึงคน 亻 เข้าไป กลายเป็น 你

好 hǎo: ดี, สบายดี
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 女 ผู้หญิง; 子 เด็ก
ที่มาของตัวอักษร: 好 hǎo เป็นอักษรรวมความ ประกอบด้วยผู้หญิงกับเด็ก เดิมหมายถึง "มีรูปลักษณ์งดงาม" ต่อมาความหมายขยายเป็น "งามและดี" แล้วจึงเหลือความหมายว่า "ดี"

吗 ma: คำเสริมท้ายประโยคคำถาม

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 口 ปาก; 马 ม้า
ที่มาของตัวอักษร: 吗 ma เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วย 口 (ปาก) ซึ่งสื่อถึงการอ้าปากพูดหรือถาม และ 马 mǎ (ม้า) ซึ่งบอกเสียงอ่านของตัวอักษร

我 wǒ: ฉัน, ผม

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 扌 มือ; 戈 ง้าว
ที่มาของตัวอักษร: 我 wǒ เป็นอักษรภาพ เดิมเป็นภาพอาวุธโบราณด้ามยาวที่มีใบมีดสามแฉก ภายหลังถูกยืมเสียงมาใช้แทนคำสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง "ฉัน"

很 hěn: มาก
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 彳 ทาง / ก้าวเท้าซ้ายหนึ่งก้าว; 艮 ส่วนบอกเสียง gèn (ตัวอักษรที่ประกอบด้วยส่วนนี้มักลงท้ายด้วยเสียง "en")
ที่มาของตัวอักษร: 很 hěn เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วยส่วนที่หมายถึงทาง 彳 และส่วนบอกเสียง 艮 gèn 艮 เดิมเป็นอักษรรวมความ หมายถึง "จ้องมองด้วยความโกรธ" (สังเกตเห็นส่วนที่เป็นตา 目 และคน 人) 很 เดิมหมายถึง "ขัดขืน" "ไม่เชื่อฟัง" ต่อมาจึงมีความหมายว่า "ในระดับสูง อย่างมาก มาก"

也 yě: ก็, ด้วยเช่นกัน

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: เมื่อทำหน้าที่เป็นส่วนประกอบ 也 หมายถึงงูพิษหรือภาชนะ
ที่มาของตัวอักษร: 也 yě เป็นการยืมอักษรภาพที่เดิมเป็นภาพงู ตัวอักษรที่หมายถึงภาชนะมีรูปคล้ายกันมากจนปะปนกัน ภายหลังถูกยืมเสียงมาใช้ในความหมายว่า "ก็, ด้วยเช่นกัน"

不 bù: คำปฏิเสธ, ไม่
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 不 ประกอบด้วยขีดพื้นฐานสี่ขีด (ขีดนอน ขีดเฉียงลงซ้าย ขีดตั้ง ขีดเฉียงลงขวา) 不 ไม่อยู่ในรายการหมวดนำ 214 หมวด แต่เป็นส่วนประกอบพื้นฐานของตัวอักษร
ที่มาของตัวอักษร: 不 bù เป็นอักษรภาพ เดิมเป็นภาพฐานรองดอกไม้ ภายหลังถูกยืมเสียงมาใช้แทนคำปฏิเสธ

客 kè: (เจ้าบ้าน, แขก) ไม่ใช้เดี่ยว ๆ
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 宀 หลังคา; 夂 ไป; 口 ปาก
ที่มาของตัวอักษร: 客 kè เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วยส่วนที่หมายถึงหลังคา 宀 ซึ่งเป็นที่ที่แขกมาเยือน และตัวอักษร 各 gè (แต่ละ) ซึ่งบอกเสียงอ่าน

气 qì: (ลมหายใจ) ไม่ใช้เดี่ยว ๆ และจะเสียวรรณยุกต์ไปในคำว่า kèqi "สุภาพ เกรงใจ"
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 气 เป็นส่วนประกอบของตัวอักษร
ที่มาของตัวอักษร: 气 เป็นอักษรภาพ เดิมเป็นภาพกลุ่มไอหมอกที่ลอยขึ้น น่าแปลกที่รูปตัวย่อกลับย้อนกลับไปเป็นรูปที่เก่าแก่ที่สุด ภายหลังได้เพิ่มส่วนประกอบที่หมายถึงข้าว 米 เข้าไป กลายเป็นรูปตัวเต็ม 氣 ส่วน 气 ก็คือ "ชี่" อันเลื่องชื่อ (เขียนแบบเก่าว่า CHI) พลังที่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ฝึกฝน และที่เข็มฝังเข็มใช้ระบายหรือบำรุง

再 zài: อีกครั้ง, อีก
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 一 หนึ่ง; 冉 ขนที่ห้อยลง
ที่มาของตัวอักษร: 再 zài เดิมเป็นอักษรรวมความ ประกอบด้วยเลข 2 二 และปลา 魚 เดิมหมายถึง "ปลาสองตัว" ต่อมาความหมายขยายเป็น "สอง" แล้วจึงเป็น "ครั้งที่สอง / อีกครั้ง"

见 jiàn: เห็น, มองเห็น
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 见 เป็นส่วนประกอบของตัวอักษร
ที่มาของตัวอักษร: 见 jiàn เป็นรูปย่อของอักษรตัวเต็ม 見 เป็นอักษรรวมความ ประกอบด้วยส่วนที่หมายถึงตา 目 และคน 人 มีความหมายว่า "เห็น, มองเห็น" มาตั้งแต่เดิมจนถึงปัจจุบัน

谢 xiè: (ขอบคุณ)
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบของตัวอักษร: 讠 คำพูด; 身 ร่างกาย; 寸 นิ้วหัวแม่มือ
ที่มาของตัวอักษร: 谢 xiè เป็นอักษรรวมความ รูปตัวเต็มโบราณเป็นภาพสิ่งของที่ยื่นให้ด้วยสองมือ จนถึงทุกวันนี้ ในจีนการยื่นของด้วยสองมือยังถือว่าสุภาพกว่า การทำให้ตัวอักษรเรียบง่ายขึ้นทำให้เกิดวิวัฒนาการเป็นสามส่วนประกอบดังที่เห็นในที่นี้