อักษรจีนตัวเต็ม 10

鐘 zhōng: ระฆัง, นาฬิกา ใช้นับนาที (分鐘 fēn zhōng)

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: 釒 jīn โลหะ (หมวดนำโลหะ อยู่ด้านซ้าย) 童 tóng เด็ก (อยู่ด้านขวา เป็นส่วนบอกเสียง)

ที่มาของตัวอักษร: 鐘 เป็นอักษรรูป-เสียง หมวดนำโลหะ 釒 (รูปย่อของ 金) บอกว่าเป็นสิ่งของที่ทำจากโลหะ ส่วน 童 tóng ให้เสียงอ่าน เดิมทีตัวอักษรนี้หมายถึงระฆังโลหะที่ใช้เป็นเครื่องดนตรีในพิธีกรรม ต่อมาขยายความหมายเป็น "นาฬิกา" (เครื่องมือที่ตีบอกชั่วโมง) และใช้นับนาที: 分鐘 fēn zhōng รูปตัวย่อ 钟 ได้แทน 童 ด้วย 中 zhōng (ส่วนบอกเสียงอีกตัวหนึ่ง)

現 xiàn: (ปัจจุบัน) 現在 xiànzài: ปัจจุบัน

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: 王 ราชา, หยก 見 เห็น, มองเห็น เดิมที 現 สื่อถึง อัญมณีที่มองเห็นได้ต่อมาพัฒนาไปสู่ความหมายว่า ปรากฏ, ปัจจุบัน

話 huà: คำพูด

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: 訁 คำพูด 舌 ลิ้น (อวัยวะ) เดิมทีสื่อถึงการ พูด หรือ สนทนาโดยเชื่อมโยงคำพูด (訁) เข้ากับลิ้นซึ่งเป็นอวัยวะในการพูด

課 kè: บทเรียน, คาบเรียน

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: 訁 คำพูด 果 ผลไม้
ที่มาของตัวอักษร: ตัวอักษรตัวเต็ม 課 kè เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วยส่วนบอกความหมาย 言 yán (คำพูด) และส่วนบอกเสียง 果 guǒ (ผลไม้/ผลลัพธ์) เดิมทีสื่อถึงการ ตรวจสอบบัญชี หรือ ตรวจผลงานซึ่งเกี่ยวกับงานราชการ ต่อมาความหมายพัฒนาไปเป็น "บทเรียน" โดยขยายจากความคิดเรื่องหน่วยการสอนที่มีการวัดผลรูปตัวย่อ 课 ยังคงโครงสร้างนี้ไว้ โดยย่อ 言 เป็น 讠

習 xí: ฝึกฝน, ฝึกหัด, ศึกษา

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: 羽 yǔ ขนนก, ปีกสองข้าง (ด้านบน) 白 bái สีขาว (ด้านล่าง เดิมเป็นรูปแปรของ 日 ดวงอาทิตย์)

ที่มาของตัวอักษร: 習 เป็นอักษรรวมความ เดิมทีแทนภาพนกที่กระพือปีก 羽 อยู่เหนือดวงอาทิตย์ 日 (กลายเป็น 白 ในรูปปัจจุบัน) สื่อถึงลูกนกที่ฝึกบินวันแล้ววันเล่า ต่อมาขยายความหมาย 習 จึงหมายถึง "ฝึกหัด ฝึกฝน ศึกษา" เช่นใน 學習 xuéxí "ศึกษา" หรือ 習慣 xíguàn "ความเคยชิน" การทำซ้ำที่จำเป็นต่อการเรียนรู้ก็เปรียบได้กับนกที่ฝึกฝนจนบินได้ชำนาญ