เรียนภาษาจีน: การเขียนอักษรจีนตัวเต็มของบทที่ 5

โปรดเลือกรูปแบบการแสดงการแยกส่วนประกอบของตัวอักษร:

men: (คำแสดงพหูพจน์)

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: คน (รูปแปรของ ); mén ประตู
ที่มาของตัวอักษร: men เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วยส่วนที่แปลว่ามนุษย์ และประตู mén ซึ่งบอกแนวทางการออกเสียง

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ

guó: ประเทศ

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: wéi กรอบล้อม, เขตแดน; huò (อยู่ข้างใน) มือที่ถืออาวุธด้ามยาวคอยปกป้องดินแดน

ที่มาของตัวอักษร: guó เป็นอักษรรวมความ กรอบสี่เหลี่ยมด้านนอก แทนกำแพงป้อมปราการของดินแดนหรือเมือง ส่วนภายในนั้น เป็นรูปมือถืออาวุธด้ามยาว เพื่อป้องกันพื้นที่ที่มีขอบเขต ( แทนเมือง แทนเขตแดน) ทั้งหมดจึงสื่อถึงดินแดนที่มีกำลังอาวุธคุ้มครองอยู่ นั่นคือประเทศ

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ

hàn: ฮั่น (ชนชาติ, ราชวงศ์, ภาษาจีน)

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: shuǐ น้ำ (หมวดนำน้ำ); 𦰩 ส่วนบอกเสียง (คนถือสิ่งของอยู่เหนือไฟ)

ที่มาของตัวอักษร: hàn เดิมหมายถึงแม่น้ำฮั่น (漢水 Hàn shuǐ) ซึ่งเป็นสาขาสำคัญของแม่น้ำแยงซีในจีนตอนกลาง ราชวงศ์ฮั่น (漢朝 Hàn cháo, 206 ปีก่อนคริสตกาล – ค.ศ. 220) ได้ชื่อมาจากดินแดนนี้ และโดยการขยายความ ชนชาติจีนกลุ่มใหญ่จึงถูกเรียกว่า 漢人 Hànrén ภาษาของพวกเขาเรียกว่า 漢語 Hànyǔ และตัวเขียนของพวกเขาเรียกว่า 漢字 Hànzì ตัวอักษรนี้เป็นอักษรรูป-เสียง ประกอบด้วยหมวดนำน้ำ อยู่ด้านซ้าย และส่วนบอกเสียงที่ซับซ้อนอยู่ด้านขวา

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ
: (ภาษา)

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: คำพูด; ห้า; ปาก

ที่มาของตัวอักษร: เป็นอักษรรูป-เสียงที่ประกอบด้วยส่วนที่แปลว่าคำพูด และส่วนประกอบบอกเสียง เดิมที สื่อถึงการแลกเปลี่ยนถ้อยคำ โดยรวมการพูด () เข้ากับส่วนบอกเสียงที่ชวนให้นึกถึงคำสรรพนาม "พวกเรา" ()

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ
shuō: พูด
การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: คำพูด; แปดกลับหัว; ปาก; ขาของคน (หมวดนำอยู่ด้านล่างของตัวอักษร) เป็นอักษรรูป-เสียงที่ประกอบด้วยส่วนที่แปลว่าคำพูด และส่วนประกอบ duì ส่วนหลังนี้เดิมมีความหมายว่า "แลกเปลี่ยน" หรือ "เปลี่ยนรูป" จึงให้ทั้งแนวทางการออกเสียงและแนวคิดเรื่องการแลกเปลี่ยนถ้อยคำ ตัวอักษร จึงหมายถึงการ พูด, อธิบาย หรือ โน้มน้าวสะท้อนความเชื่อมโยงระหว่างการสื่อสารกับการแลกเปลี่ยนทางภาษา

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ

xiě: เขียน

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: mián หลังคา; (นกสาลิกา นกที่ชอบเก็บสิ่งของมาเรียงไว้ ในที่นี้ทำหน้าที่บอกเสียง)

ที่มาของตัวอักษร: xiě เป็นอักษรรูป-เสียง หมวดนำ mián แทนหลังคา (บ้าน) เดิมทีตัวอักษรนี้มีความหมายว่า "จัดวางสิ่งของไว้ใต้หลังคา" จึงเกิดความหมายที่ขยายออกมาว่า "บันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร, เขียน" ส่วนด้านล่าง ทำหน้าที่บอกเสียง

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ

huì: ทำได้, ทำเป็น; มาพบกัน

การเขียนตัวอักษร:

ส่วนประกอบ: ฝาปิด / การรวบรวม (อยู่ด้านบน); céng การซ้อนทับกัน (อยู่ตรงกลางและด้านล่าง)

ที่มาของตัวอักษร: huì เดิมเป็นอักษรภาพที่แสดงภาชนะพร้อมฝาปิดที่ปิดครอบอาหารที่วางซ้อนกันอยู่ ส่วนบน สื่อถึงฝาที่รวบทุกอย่างเข้าด้วยกัน ส่วนล่างสื่อถึงสิ่งที่มารวมกัน จากความหมายแรกคือ "รวบรวม, มาบรรจบกัน" จึงเกิดความหมายในปัจจุบันว่า "มาพบกัน, ประชุมกัน" แล้วจึงเป็น "ทำได้, ทำเป็น" (โดยนัยคือได้รวมเงื่อนไขที่จำเป็นครบแล้ว)

วิวัฒนาการของตัวอักษร:

อักษรสัมฤทธิ์ อักษรตราประทับ อักษรอาลักษณ์ อักษรบรรจง อักษรตัวย่อ